Bez komentarza. Nie napisałem tego.

Dochodząc do swojego bloku zawrócił, nie chce kłócić się z matką, boi się o nią. Mijał bloki szarych sasiądów nie myśląc o niczym. Odpalił szluga. Nie czuł jeszcze potrzeby, ale za to czuł, że owa potrzeba nadchodzi z nienaturalnym przyspieszeniem. Wsunął go pomiędzy wargi i oczekiwał na odpowiedni moment. Nałóg go podniecał, chciał być zależny od czegoś nie ludzkiego, czegoś co nie nie potrafi samodzielnie myśleć. Ludzie powodują zamieszanie nie tylko własnym myśleniem, mieszają chorymi pomysłami, którymi zarażają innych. Mijając znajomy przystanek spostrzegł jedynie wyschniętą i słabo widoczną plamę na chodniku. Kiedyś zaczełem marzyć o byciu kimś innym teraz nie chce naśladować innych. Insporowanie się jest fajne ale w niczym to nie pomaga.

pisałem kilka dni temu. myślałem, że coś dorysuje. dziś dopisze, że nie narysowałem nic.

jestem zniszczony psychicznie, sam siebie niszczę. niedługo, myślę, nie będzie już co niszczyć i wtedy przejde do innych sposobów. puki co idzie mi dobrze. ale to nie moja wina. że ja niby się chce niszczyć? że to jest fajne? nie, są powody ku temu, i to nie ja zaliczam się do tych powodów.

mógłbym pisać dalej, nie wiem o czym i po co, ale mógłbym. jednak te kierunki moich tematów nie muszą być tymi o których wszyscy wiedzą.

czasem jeśli już ktoś napisze, czasem nawet jeśli trafi we mnie tym na co ciężko nie odpisać, oszukuję siebie. wmawiam sobie, że musze się zastanowić nad odpowiedzią, że odpiszę później. A w głowie nie poświęciłem najmniejszej chwili żeby ułożyć myśli, zastanowić się nad odpowiednimi słowami, nie, poprostu chce zapomnieć, nie myśleć o tym. każdy by powiedział, że uciekam od problemów, a ja usilnie wmawiam sobie, że to nie jest tak. czasem myśle że jestem zupełnie innym człowiekiem. a niektórzy potrafią pisać, mówić, robić rzeczy nad którymi się nie zastanawiają, nie myślą dlaczego, nie myślą po co, ponieważ podświadomie czują, że to co robią jest dobre, poprawne w najczystszym znaczeniu. ja nie potrafie, po pierwsze nie potrafie robić rzeczy dobrych, a raczej nie potrafie tego wykonać prawidłowo. u mnie mózg tak odrazu z prostej rury wybiera nieprawidłowe rzeczy. dlaczego? buntuje się? przecież nikt nie patrzy. nikt głośno nie skomentuje i zabroni.

hahaahah.nie bawi mnie ten rysunek, ostatnio bardzo szaro czuję się rysując, nie posiadam żadnych mocniejszych uczyć. o kurwa…

mówią, że miliony myśli. bardzo małe musiałyby one być. czasem posiadam pare tych większych, a czasem kilka ich par nawet. wtedy wszystko, przy najmniejszej choćby chęci poruszenia staje sobie na palce, kopie się i przepycha. wszystkie to robią, dlaczego któraś miałaby się powstrzymywać? wielkie społeczeństwo po czasie, dłuższym zazwyczaj, akceptuje swoje przyzwyczajenia. nie dokończe, nie potrafie dziś.

wraca pisanie dziś do mnie z godzinę później. przyniosł mi uczucie inności. hjahaha. powinienem się napić czegoś lepszego, ostatnio tylko redbule i kokakola.

od jakiegoś tygodnia stopniowo wkochuję się w długopisy, te czarne. ich niezmazywalność, pomijając wypadek kogoś bardzo zaangażowanego, bardzo mnie podnieca. a niepodnieca mnie szczególnie to, że pisze dookoła rysunków, coraz cześciej myśle, że nikt mnie nigdy nie powinien uczyć pisać. coraz częsciej myślę też, że nie powinienem za dużo myśleć.

zaszlajałem się, ponownie, skacze mi wszystko, miesza się, jak ten szary por co się go miesza w zupie, nie jem tego, nie lubie zup, nie potrafiłbym włożyć do ust czegoś co przypomina mi moje własne odbicie, boję się tego smaku. tematy przelatują jeden za drugim, stado dzikich koni, wypierdalać barachło.

zaszlajalem się w bardzo umiejscowionym znaczeniu. przy moim lożku, siedzac na nim po turecku, zazwyczaj bez spodni (spodnie, które ciężko się wkłada okazują się być problemem przy zdecydowanej większości pozycji) garbiąc się ku małemu czarnemu stolikowi i kilku przedmiotów na nim. internet. pozornie bardzo przydatny i pomocny przyjaciel, który w większości przypadkow zachowuje tą definicję. kilka jego szczególnych stref które mnie tak pochłanią. sztuka, taka sobie o. zaszlajalem się. bo szukam, nie jakieś oglądam, poprostu szukam. starając się poukładać siebie, tak jak zbiera się z ziemi rozbitą szybe, kiedy jakiś wyjątkowy idiota szuka chwili emocji.